lastkohyao_tv

เกาะยาววันวาน ตอน ทีวีที่เคยแล

O O O

หากย้อนกลับไปสักยี่สิบปีกว่าๆ
ตอนที่ยังเรียนอยู่ระดับชั้นประถม จำได้ว่าทีวีเครื่องแรกๆที่บ้านลักษณะแบบนี้
คือไม่มีรีโมทให้นอนกดสั่งเปลี่ยนช่องได้หรอก แม่แต่ปุ่มกดเปลี่ยนช่องยังไม่มีมีเลยด้วยซ้ำ
เวลาเปลี่ยนช่องต้องไปหมุน … บิดๆ แกร็กๆๆๆ ซึ่งช่องเองก็มีเฉพาะฟรีทีวี 3 5 7 9 11 แค่นั้นเอง
ช่อง 3 ช่อง 7 เน้นละคร ช่อง 5 ช่อง 11 ไม่เคยบิดไป ช่อง 9 นี่ช่องโปรดการ์ตูนดีๆ
ที่สำคัญไม่มีสีด้วยนะ มีแต่สีดำ ดำมาก ดำน้อย ดำหน่อย ดำนิด แบบว่า ดำๆ เทาๆ และขาวๆ แค่นั้น

ตอนนั้นเกาะยาวบ้านเราไม่มีไฟฟ้าใช้สะดวกแบบปัจจุบัน
จำได้ว่าตอนแรกข้างบ้านมีเครื่องปั่นไฟ คือ บ้านสูบ่าวอุเส็น งานแข็ง
บ้านใกล้ๆก็จะต่อไฟจากที่นั่น โดยแชร์ค่าน้ำมันกัน
ถ้าจะติดเครื่องตอนเช้าก็คงสำหรับดูละครช่อง 7 จักรๆ วงศ์ๆ จบละครก็ดับเครื่อง
ติดเครื่องอีกทีก็ตอนค่ำ เพื่อแสงสว่าง จนละครจบก็ดับเครื่อง

แต่บทความตอนนี้ไม่ได้เน้นเรื่องไฟฟ้า แต่อยากบอกเล่าเรื่องทีวีและการดูทีวีในวันวาน
ทีวีนั้นไม่ได้มีกันทุกบ้าน บ้านผมเป็นร้านชำขายของจะมีทีวีด้วย
พอได้เวลาละครคนในหมู่บ้านก็จะมารวมกลุ่มนั่งดูละครกัน ไม่ใช่น้อยๆ นะครับ สามสิบคนน่าจะได้
ร้านชำก็ไม่ได้มีมากมายแบบวันนี้ ดังนั้นนอกจากรวมกลุ่มกันเพื่อพบปะสังสรรค์แล้ว
ร้านชำก็มีรายได้จากขนม อาหาร ที่เหล่าผู้ชมซื้อกินเล่นระหว่างชมละคร
มีทั้งบัตรนอน บัตรนั่งพื้น บัตรนั่งเก้าอี้ ให้เลือกจับจองกัน (ก็ว่าไป…จริงๆแล้วใครมาก่อนก็เลือกที่นั่ง)
พอละครจบต่างก็แยกย้ายกันกลับ

จะว่าไปจริงๆ แล้วทุกคนก็ไม่ใช่จะโฟกัสที่เรื่องมาชมละครกันหรอก
แต่เป็นการพบปะพูดคุย ถามสารทุกข์สุกดิบกันเสียมากกว่า
และไม่ใช่แค่รุ่นใดรุ่นหนึ่ง แต่มีกันทุกรุ่น ทุกวัย
ตั้งแต่ระดับก่อนวัยเรียน ไปจนถึงวัยไม้ใกล้ฝั่ง
มันทำให้ไม่เกิดช่องว่างระหว่างวัย และผมมีความรู้สึกว่า คำว่าเชื่อฟังและสัมมาคารวะมีอยู่จริง

พอผ่านมาอีกยุคหนึ่งซึ่งไม่ไกลกันมากทีวีเริ่มเปลี่ยนมาเป็นสี
เรื่มมีรีโมท เริ่มมีกันทุกบ้าน ไฟฟ้าเข้ามาในชีวิตของทุกคน ทุกครัวเรือน
ทีวีที่เคยแล ผู้คนที่รายล้อม หายไปทีละคนๆ
จนวันนี้ อย่าว่าแค่บ้านใครบ้านมันเลย
แม่แต่ในบ้านหลังเดียวกัน ทีวีมีทุกห้อง กลายเป็นห้องใคร ห้องมัน
ทำให้วันนี้ ชีวิตโหยหา หวนคิด คนึง ถึงวันวาน
…ทีวีที่เคยแล…

LOHPOH.com

lohpohco